Περιγραφή εφαρμογής στέγης

Τι είναι ο Κτιριακός Πνεύμονα

 

Η ανάγκη για τον σωστό αερισμό στα κτίρια, είναι γνωστή από τη δεκαετία του 1950 όπου ξεκίνησαν να χτίζονται οι πρώτες Αθηναϊκές πολυκατοικίες.

Με μια προσεκτική ματιά παρατηρούμε ότι σε πολλές από αυτές υπήρχαν εξωτερικές περσίδες στις όψεις, διάκενο στους τοίχους και στο πατάρι πάνω από το μπάνιο εσωτερικές περσίδες προς τον φωταγωγό.

 

Με αυτό τον τρόπο η Αθηναϊκή πολυκατοικία παρείχε έναν συνεχή φυσικό αερισμό που παράλληλα με την κακή αεροστεγανότητα των ξύλινων κουφωμάτων, ανανέωνε συνεχώς τον εσωτερικό αέρα.

Με δεδομένο ότι εκείνη την εποχή το πετρέλαιο ήταν πολύ φτηνό, οι πολυκατοικίες θερμαίνονταν συνεχώς και σε συνδυασμό με τον ανεξέλεγκτο αερισμό αυτά τα κτίρια εξασφάλιζαν την απαραίτητη εσωτερική συνθήκη άνεσης.

Το ενεργειακό κόστος όμως ήταν τεράστιο και όπως αποδείχτηκε με την αύξηση του πετρελαίου από το 1970 και μετά, η διαβίωση σε αυτά τα κτίρια ήταν πλέον ασύμφορη.

 

 

 

 

 

Η μεγάλη παρεξήγηση και η εσφαλμένη συνήθεια

 

Ο καθημερινός αερισμός με το άνοιγμα των παραθύρων από την νοικοκυρά σε αυτά τα πρώτα μεταπολεμικά κτίρια (κάποιες συγκεκριμένες ώρες ανά ημέρα), κάλυπτε στην πραγματικότητα ένα μικρό ποσοστό των αναγκών της ανανέωσης του αέρα.

 

Παρόλα αυτά, δημιουργήθηκε εσφαλμένα η εντύπωση ότι το άνοιγμα των παραθύρων για κάποιες πρωινές ώρες ήταν αρκετό!

 

Στην πραγματικότητα αυτή η πρακτική δεν ήταν αρκετή και ο αερισμός γινόταν αδιάκοπτα, αυτόματα (όπως είναι το σωστό) αλλά ανεξέλεγκτα και με μεγάλη ενεργειακή σπατάλη.

 

Με αυτό τον τρόπο αποτρέπονταν τα φαινόμενα του εσωτερικού κορεσμού υγρασίας, γινόταν ανανέωση του οξυγόνου, αποβολή του CO2 και με δεδομένο ότι η θερμοκρασία ήταν πάντα ικανοποιητική γιατί το πετρέλαιο έκαιγε συνέχεια, υπήρχε η αίσθηση της ευεξίας, οι κάτοικοι ζούσαν ιδιαίτερα άνετα χωρίς να χρειάζεται να κάνουν κάποια άλλη κίνηση.

Όλα γίνονταν μόνα τους και αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν το πρώτο παθητικό σπίτι, με τη διαφορά ότι τα απαιτούμενα μεγέθη ενέργειας για τη διατήρηση των παραπάνω συνθηκών ήταν τεράστια.

Έτσι τα σπάταλα κτίρια στα οποία μεγαλώσαμε, εκπαίδευσαν σπάταλους ανθρώπους οι οποίοι εν αγνοία τους εφαρμόζουν σήμερα σπάταλες συνήθειες θεωρώντας τες φυσιολογικές.

 

Τα σπάταλα κτίρια δημιούργησαν σπάταλους ανθρώπους!

 

Η σύγχρονη οικοδομική χαρακτηρίζεται από τη μόνωση και το σφράγισμα του κελύφους, τόσο σε νέες κατασκευές όσο και στις ανακαινίσεις, καθώς κοινός στόχος παγκοσμίως είναι να διατηρηθούν στα κτίρια οι ιδανικές συνθήκες εσωτερικές άνεσης αλλά με πολύ λιγότερη ανάγκη ενεργειακής κατανάλωσης.

 

 

 

 

 

 

 

 

Μια από τις πρώτες κινήσεις είναι η αντικατάσταση των παλιών κουφωμάτων, μετά την οποία παρατηρείται έντονα το φαινόμενο του αρρώστου κτιρίου.

Η επιδιωκόμενη αεροστεγανότητα για την μείωση των απωλειών, δημιουργεί προβλήματα υγιεινής που μέχρι σήμερα δεν υπήρχαν.

Βεβαίως δεν είναι λάθος να τοποθετούμε πολύ καλά αεροστεγανά κουφώματα αλλά γιατί δυστυχώς έχουμε εκπαιδευτεί να αερίζουμε τα σπίτια μας πολύ λιγότερο από όσο χρειάζεται.

«Στην περίπτωση της διπλανής φωτογραφίας η νοικοκυρά αντέδρασε έντονα όταν την ενημερώσαμε πως αυτή η εικόνα οφείλεται στο ότι δεν αερίζει επαρκώς τον χώρο της.

Θεωρώντας ότι την προσβάλουμε μας απάντησε πως τόσα χρόνια έκανε τον ίδιο αερισμό και δεν υπήρχαν αντίστοιχα προβλήματα.»

 

 

 

Η μείωση του φυσικού και ανεξέλεγκτου αερισμού που γινόταν χωρίς να τα καταλαβαίνουμε, προκαλεί τον κορεσμό της εσωτερικής υγρασίας.

Αυτό είναι το πρώτο φαινόμενο που μπορεί εύκολα να παρατηρηθεί  και αντιμετωπίζεται με ημίμετρα όπως η μηχανική αφύγρανση.

Αλλά η συγκέντρωση του CO2, τα αιωρούμενα μικροσωματίδια (αιθαλομίχλη, ρινίσματα από φρένα και λάστιχα αυτοκινήτων) εισχωρούν στα κτίρια, μένουν και στη συνέχεια τα εισπνέουμε.

Τα παραπάνω αντιμετωπίζονται μόνο με τον σωστό και βεβιασμένο αερισμό, καθώς ακόμα και ο ιονισμός ή η απολύμανση του χώρου δεν αρκούν γιατί κάποια στιγμή απαιτείται η προσθήκη του φρέσκου αέρα και η αποβολή του CO2.

 

 

Έτσι έχουν πολλαπλασιαστεί οι παθήσεις του αναπνευστικού με έξαρση σε ρινίτιδες, ιγμορίτιδες και αλλεργίες δημιουργώντας άρρωστους ανθρώπους σε άρρωστα κτίρια!

 

Άρρωστοι άνθρωποι ζούνε σε άρρωστα κτίρια

 

Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας εδώ και πολλά χρόνια έχει επισημάνει την ανάγκη του φυσικού αερισμού και με κατάλληλες μελέτες έχει αποδείξει ότι το περιβάλλον ενός κλειστού χώρου σε μια πόλη είναι πιο μολυσμένο από τον εξωτερικό, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα.

 

Σήμερα η πανδημία του Covid 19, ήρθε να αναδείξει τη σημασία της δημιουργίας ποιοτικού εσωτερικού αέρα.

Αυτό γιατί η νόσος (όπως η κάθε μορφής γρίπη) μεταφέρεται από αέρος και απειλεί περισσότερο τα άτομα με παθήσεις του αναπνευστικού καθώς το ανοσοποιητικό τους σύστημα είναι επιβαρυμένο και κατατάσσονται στις ευπαθείς ομάδες.

 

Ο σωστός αερισμός πρέπει να γίνεται τακτικά και σε πολύ σύντομα διαστήματα, χωρίς να μειώνουμε αισθητά τη θερμοκρασία του χώρου. Αυτή σημαίνει ότι σε ένα διαμέρισμα κάποιος θα πρέπει να ανοίγει τα παράθυρα κάθε μισή ώρα για 2-3 λεπτά. Επειδή δεν είναι εφικτό κάτι τέτοιο, έρχεται να δώσει τη λύση ο Κτιριακός Πνεύμονας, δηλαδή ο «Τοπικός ελεγχόμενος μηχανικός αερισμός με ανάκτηση θερμότητας αμφίδρομης ή διασταυρούμενης ροής».

 

Ονομάζεται Κτιριακός Πνεύμονας για λόγους ευκολίας και επειδή η λειτουργία του θα μπορούσε να ταυτιστεί με αυτή των πνευμόνων στον ανθρώπινο οργανισμό. Όπως οι πνεύμονες καθαρίζουν το αίμα στον ανθρώπινο οργανισμό, έτσι και ο Κτιριακός Πνεύμονας καθαρίζει τον εσωτερικό αέρα στα κτίρια!

 

Όσο καλύτερα μονώνουμε τόσο καλύτερα πρέπει να αερίζουμε!

 

Η λειτουργία του στηρίζεται στη συνεχή ροή του αέρα μέσα από έναν εναλλάκτη θερμότητας. Αυτό που μέχρι σήμερα ήταν γνωστό ως VAM και χρησιμοποιήθηκε περισσότερο σε επαγγελματικούς χώρους με ανάλογες εγκαταστάσεις (κατασκευή ψευδοροφών, κανάλια οροφής, εναλλάκτες, στόμια, κλπ.).

Για τις κατοικίες και ιδιαίτερα για τις υπάρχουσες όλα τα παραπάνω είναι πολύ ακριβά και ασύμφορα οπότε αναζητήθηκαν και βρέθηκαν πιο ευέλικτες και συμφέρουσες λύσεις χωρίς να μειώνουν το τελικό αποτέλεσμα.

 

 

Έτσι από τα κεντρικά συστήματα περάσαμε στα πιο εξελιγμένα τοπικά συστήματα αερισμού με ανάκτηση θερμότητας που τοποθετούνται ανά αποφεύγοντας τις κεντρικές εγκαταστάσεις με τα παρελκόμενα κόστη.

Άλλωστε είναι γνωστό από χρόνια το φαινόμενο της νόσου των λεγεωνάριων και η ανάγκη τακτικής συντήρησης, καθαρισμού και απολύμανσης των κεντρικών αεραγωγών. Κατά τα πρόσφατα γεγονότα στην Ιταλία με την έξαρση της πανδημίας, έγινε αντιληπτό ότι στο νοσοκομείο του Bergamo που παρουσιάστηκε η πιο μεγάλη διασπορά του ιού,  ο Covid 19 μεταφέρθηκε από χώρο σε χώρο μέσω των κεντρικών αεραγωγών νωπού αέρα.

 

Σήμερα υπάρχουν δύο είδη τοπικών συστημάτων εναλλαγής αέρα με ανάκτηση θερμότητας: αμφίδρομης ή διασταυρούμενης ροής όπου ανάλογα με την περίπτωση, τις κατασκευαστικές επιλογές και το επιθυμητό αισθητικό αποτέλεσμα, εξασφαλίζουν την απαραίτητη εναλλαγή του εσωτερικού αέρα με τον εξωτερικό, διατηρούν σταθερή την εσωτερική θερμοκρασία, φιλτράρουν τον εισερχόμενο αέρα και ρυθμίζουν την εσωτερική υγρασία στο επιθυμητό επίπεδο.

 

Μπορείτε να ενημερωθείτε στα επόμενα άρθρα για τον τρόπο λειτουργίας τους, τις διαφορές τους, τα υπέρ και τα κατά.

 

 

Link: Πως λειτουργεί ο Κτιριακός Πνεύμονας

 

Link: Σύγκριση μεταξύ αμφίδρομης και διασταυρούμενης ροής

 

Link: Πως γίνεται η διαστασιολόγηση για τον σωστό αερισμό

Write a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *